Bunga-bunga bermekaran lagi.
2



권 순영
"Lee Ji-hoon, lol"


이 지훈
"Jangan tertawa"


권 순영
"Karena kamu lucu"


이 지훈
"Ah... jangan lakukan itu"


이 지훈
"Ini sudah sulit"


권 순영
" Oke "

Kami berjalan-jalan di sekitar taman dan mengobrol.


권 순영
"Jangan cuma di rumah, panggil aku dan main bareng."


권 순영
"Aku sudah bebas sekarang."


이 지훈
"Ya, aku tidak akan tinggal di rumah lagi."


이 지훈
"Aku cuma di rumah, jadi begini saja."


권 순영
"Kau memilih dengan tepat, anakku."


이 지훈
"Sudah kubilang jangan lakukan itu karena kamu masih anak-anak."


권 순영
"Kamu masih anak-anak, kenapa kamu tidak melakukannya?"


이 지훈
"Ya, panggil saja aku Nak."


권 순영
" tertawa terbahak-bahak "

Kwon Soon-young menepuk kepala Ji-hoon lalu pergi.


이 지훈
"Oh, benarkah... tapi aku merasa baik-baik saja."

Mengapa aku mengira kau adalah temanku?

Akankah keadaannya membaik?

Kamu mungkin tidak menyukaiku

Aku menyukaimu

Anda adalah penerus perusahaan.

Saya adalah orang biasa.

Aku merasa seperti aku adalah penghalang yang menghalangi jalanmu.

Sekalipun aku menyukaimu, aku akan berpura-pura tidak menyukaimu.